Yes, I am tall. No, the weather up here isn’t any different.

Kiedy tak patrzyłam na zdjęcia, które uczyniła mi Panna Natasha i zastanawiam się nad tematyką tego wpisu, natrafiłam, oczywiście całkiem przypadkowo na grafikę z następującym napisem: „Oh, I am too tall to wear heels? Stand on something and say it to my face.” Może i to słabe, ale późna pora i ogólne zmęczenie sprawiły, że nawet mnie to rozbawiło. Jeszcze kiedy byłam młodsza i sklepowy asortyment nie oferował tak wielu produktów jak teraz, naprawdę ciężko znaleźć było coś, co było wystarczająco długie i jednocześnie dopasowane np. w talii. Od dziecka rodzina kombinowała z ubraniami i butami, nie tylko takimi na doniosłe okazje typu komunia, ale i tak prozaicznymi jak spodnie, albo kurtka / żakiet (to śmieszne, ale często sprawdzaliśmy, czy da się jeszcze rozpruć mankiety i je przedłużyć). Nie przejmowałam się tym też specjalnie, ale jak teraz sobie przypominam, to uśmiech aż sam pojawia się na twarzy. W sumie kupowanie ubrań było wtedy niezłą przygodą! Teraz częściej wieje nudą, bo wszystko można personalizować, a i zwyczajne sieciówki mają w swojej ofercie całe spektrum różnych długości i szerokości (inna sprawa jak to jest wykonane i czy faktycznie dobrze skrojone, ale nie można zaprzeczyć, że wybór jest). Tak jak kiedyś minusy bycia wysoką odczuwało się jakoś bardziej, tak teraz zupełnie subiektywnie widzę tylko plusy! W kwestii ciuchów można np. całkowicie zniekształcać swoją sylwetkę śmiesznymi, skracającymi długościami sukienek, nawet łącząc je z płaskimi butami i odzieniami wierzchnimi od bardziej dopasowanych do tych super-oversize. Można sięgać na najwyższe półki w sklepach bez zbędnego wysiłku, można też mieć lepszą widoczność np. koncertu z dalszej odległości.  

Wiele można. I tak odnośnie tego, przypominają mi się najczęstsze pytania, albo raczej stwierdzenia, bo tak zazwyczaj były te wypowiedzi formułowane:

– Mogłabyś mi oddać trochę tego wzrostu. (Ha ha.)

– Ty to chyba będziesz modelką! (Nie.)

– Oj, Kasia z takim wzrostem, no jak siatkarka! (Nie ćwiczę nawet na wf.)

– Podasz mi to? (Tak, I jeszcze tamto. Akurat uczynna jestem.)

– A ile ty masz właściwie wzrostu? (…1,78m…) Niemożliwe!

– Na pewno po rodzicach! Ile Tata ma wzrostu? (Dużo. Geny takie. Mama też wysoka.)

– Nie grasz w koszykówkę?! (Tak się złożyło, że czynny sport to nie jest moje hobby.)

– I ulubione z czasów podstawówki i gimnazjum: Urosłaś znowu! (Nie. Tak się tylko wydaje. Jakoś pewnie od 14-15 roku życia niezmiennie 1,78m.) 

I tak dalej… można mnożyć te przykłady! 

okulary / sunglasses: Le Specs via zalando.pl | kurtka / jacket: Diverse | sukienka / dress: vintage | torba / bag: Ignatowicz | buty / shoes: F&F

p.s. Podobno każdy wysoki człowiek ma swojego niskiego przyjaciela. Nie wiem na ile to prawda w szerszym, społecznym kontekście, ale u mnie się sprawdza! 

A Wy macie jakieś zabawne historie związane ze swoim niskim / wysokim wzrostem?